ระหว่างนั่งรอ จองอูหันไปเห็นซูยอนยืนก้มหน้านิ่งไม่ไหวติงจึงเปิดกระจกแล้วยื่นหน้าออกไปมองด้วยความสงสัย ทันใดนั้น พ่อของจองอูก็ถูกปล่อยตัวออกมา (ในสภาพนั่งรถวีลแชร์) บรรดานักข่าวรีบกรูเข้าไปสัมภาษณ์ว่าเขาถูกปล่อยตัวเพราะมีปัญหาด้านสุขภาพใช่ไหม ตอนนี้อาการเป็นอย่างไรบ้าง เขายอมติดคุกแทนที่จะเปิดเผยบัญชีทรัพย์สินส่วนตัวใช่รึไม่ เป็นความประพฤติโดยเจตนาใช่ไหม ฯลฯ พ่อจองอูไม่ยอมตอบคำถามอะไรก็แล้วแต่เขาได้แต่นั่งหลับตาขณะถูกเข็นออกมาทางด้านนอก จองอูเห็นพ่อถูกส่งตัวขึ้นรถพยาบาลพร้อมแม่เลี้ยงและเลขานัมเลยรีบลงจากรถและฝ่ากลุ่มนักข่าวเข้าไปหาพ่อในรถพยาบาลด้วยความเป็นห่วง

หลังรถพยาบาลคันใหญ่นำพ่อจองอูออกจากเรือนจำไปได้ไม่นาน มยองฮีก็เดินคอตกมาหาซูยอนพลางบอกว่า “จบเรื่องแล้ว กลับกันเถอะ” ซูยอนเห็นเจ้าหน้าที่นำร่างอันไร้วิญญาณของพ่อขึ้นรถพยาบาล จึงจ้องมองพ่อเป็นครั้งสุดท้าย (พ่อซูยอนโดนประหารชีวิต)

แทจุนเห็นลูกชายอยู่ในรถพยาบาลก็รู้สึกไม่พอใจ เพราะเขาไม่ต้องการให้จองอูเห็นสภาพตนตอนออกจากคุกและไม่อยากให้ลูกทิ้งการเรียน จองอูขอโทษพ่อพลางบอกว่าตนก็แค่รู้สึกเป็นห่วงเพราะไม่ได้ยินข่าวพ่อมานาน มีรันกลัวถูกสามีตำหนิเรื่องที่ไม่เคยติดต่อจองอู จึงแกล้งกุมมือจองอูไว้แล้วออกตัวว่าเป็นความผิดของคุณเองที่ปิดบังเรื่องนี้เอาไว้ คุณกลัวว่าถ้าบอกไปจองอูจะเป็นวิตกกังวล พอถูกพ่อจองอูตำหนิที่คุณทำเหมือนกับจองอูเป็นเด็กทั้งๆ ที่เขาใกล้โตเป็นชายหนุ่มแล้ว มีรันก็ออกตัวว่า คุณเองก็คิดเหมือนกันว่าตอนนี้จองอูโตพอที่จะรับรู้เรื่องราวต่างๆ ภายในครอบครัวได้แล้ว ก่อนกล่าวว่า “ก็เขาเป็นลูกชายคนเดียวของเรานี่คะ’

แทจุนบอกให้มีรันพาจองอูกลับบ้านไปก่อน ส่วนเขาตรงไปที่บ้านพ่อ (ท่านประธาน) พร้อมรถพยาบาลเพื่อให้นำตัวพ่อที่นอนล้มป่วยอยู่บนเตียงคนไข้ออกจากบ้าน “คัง ฮยอนจู” (เมียนอกสมรสของท่านประธาน) เห็นดังนั้นก็พยายามคัดค้าน คุณกรีดร้องเสียงดังลั่นบ้านโดยบอกว่าหากเคลื่อนย้ายท่านประธานตอนนี้อาจทำให้เขาเสียชีวิตได้ คุณจะวิ่งไปชิงตัวท่านประธานแต่ถูกพยาบาล “จอง เฮมี” และเลขานัมจับตัวเอาไว้ หลังท่านประธานถูกนำตัวออกไปแล้วเลขานัมก็ส่งซองเงินให้พยาบาลจองแล้วบอกให้คุณไปพักร้อน พยาบาลจองรู้หน้าที่จึงรับเงินแล้วเดินออกจากบ้านไปทันที